O namlı sözlerine bu can nasıl da kandı
Sahrada suya yandı yandığı ahu sandı
Benimle zannederdim o akşamdan sabahım
Çöl sıcağında inancım tüm sabrım da yandı

Onsuzken gölgemdi eksenimde tek fırdöndü
İçimde büyüttüğüm o bir nemruttu, söndü
Kalbimde nam saldı da, yücelerek ayyuka
Soğudu ruhumda alev bir buzula döndü

Bir ordunun yenilgisiydi tarihte kalan
Bir de, her buluşun vasfını ilk kimse bulan
Benimdir zannederdim o aslen bozulmamış
Aslından yığınca sahte yandı, küldü kalan

Vasfını hiç bulmadı aşk ne uykusuzluğum
Uğrunda yandı her şey arttıkça susuzluğum
Tükendi, söndü aşk onda hep benimle yandı
Kalbimi mesken tuttu aşk hep öylede kaldı

Ondandır halim bezgin ömrümden pek eksiliş
Hana değmez gelişe muğlâkken ebet gidiş
Nerde dağı taşı delen Ferhat a Aslı eş
Sevenlerde yandı, kalpte bitti her çırpınış

Nasıl ki koca ormana, bir kibrit yok oluş
Öpse hoş alnımı secde vaktiyle saf tutuş
Aşksa mümbit hasretten yana tam yol ileri
İhmalden doğan yangın aşk gerisi kahroluş

25 / 09 / 2001

Oy Ver :